Thursday, 22 September 2016

Thursday, 15 September 2016

காவிரி எந்த ஜாதி??

சாதி வெறியால் "காவிரியை" இழந்த தமிழன்.!!!

மாவோ.... மாவு

கடைகளில் விற்பனை செய்யும் இட்லி தோசை மாவு ஒரு எச்சரிக்கை ரிப்போர்ட்..!

Tuesday, 13 September 2016

"ரூபா மதிப்பு ஏன்டா குறைஞ்சி போச்சி?"

கோல்கேட் பற்பசையில் பல் துலக்கி, கில்லெட் ரேசரில் சவரம் செய்து,

நமது அடையாளம் நமது தாய்மொழியே.

உலகில் மிக நீளமான நதி என்று சொல்லப்படும் நைல்நதி யை மூன்று நாடுகள் பங்கீட்டுக் கொள்கின்றன.

Monday, 12 September 2016

தலைவன பாக்க போனா கெட்- அவுட் -

கூத்தாடிகளை கொண்டாடும் காத்தாடிகளே!

மதுரை.... டா....

உலகில் ஆறாயிரம் ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து இயங்கி வரும் ஒரே ஒரு மாநகரம் எது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

Sunday, 11 September 2016

நீல விசும்பினிடை என்ன கண்டிட்டாய்?

மாலைப் பொழுதிலொரு மேடை மிசையே
வானையும் கடலையும் நோக்கி யிருந்தேன்;

வள்ளுவரும் வானிலிருந்து வாழ்த்தி மகிழ்கிறார்.

ஒரு பேருந்தின் சக்கரம்
ஐந்து வயது குழந்தை
மாரியப்பன் தங்கவேலின்
வலது காலை நசுக்கி நின்றது.

Saturday, 10 September 2016

ஒரு அழகான இளம்பெண்

#அம்பானியின்அறிவுரை.......

பூஜா என்ற ஒரு அழகான இளம்பெண்,

 ”பணக்கார ஆண்மகனை திருமணம் செய்து கொள்ள நான் என்ன செய்ய வேண்டும்” என்று இணையதளத்தில் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.

Friday, 9 September 2016

இதுல பல விசயங்கள் அடங்கியிருக்கு

🌺வரலொட்டி மாரிதாஸ்💐
🗣இதுதான் நம்ம தமிழ்நாடு🌶

முறைக்கும் காதலி

கிச்சுகிச்சு மூட்டும்  போது வரும் அடக்கமுடியாத சிரிப்பு...

கடைசி தீக்குச்சிக்கு காட்டும் பொறுப்பு

மொட்டமாடி தூக்கம் ..

திருப்தியான ஏப்பம்...

கூட்டமான பஸ்ல ,  நா அடுத்த stoppingல எறங்கிருவேன்,   நீங்க உக்காந்துக்கோங்க என்ற வார்த்தை...  

நாம் செய்யும் மொக்க மேஜிக்கை வியந்து ரசிக்கும்  குழந்தை..

7 கழுதை வயசானாலும் நமக்கு திருஷ்ட்டி சுத்தும் பாட்டி..

பாட்டியிடம் பம்மும் தாத்தா ...

தலைவர் படம்  First day first show ticket கிடைத்தவுடன் விடும் பெருமூச்சு ...

தாகம் தணித்த bore well  pipe தண்ணி ..

பத்து ரூவா change  குடுங்கனு,  கடைக்காரன்  மூஞ்சிய காட்டும்போது , எப்பவோ purse ல வெச்ச இத்து போன பத்து ரூவா...

Notebookன்  கடைசிப்பக்கம்...

கொளுத்தும் வெய்யிலிலும் முகமூடி அணியாத makeup  இல்லா
அழகி ...

பல வருடம் ஆனாலும் நம் குறும்பை மறந்து , நம்மை மறக்காத ஆசிரியர் ...

தூங்க தோள் கொடுத்த சக பயணி ....

எரிந்து முடிந்த computer சாம்பிராணி ..

பாய் வீட்டு பிரியாணி ..

பார்த்த நொடியில் உரிமை எடுத்துகொள்ளும் பால்ய நண்பன்..

இப்பவும் டேய் என அழைக்கும் தோழி ..

இரவு 2 மணிக்கு கதவை திறந்துவிடும் அம்மா ...

கோபம் மறந்த அப்பா..

சட்டையை ஆட்டய போடும் தம்பி..

அக்கறை காட்டும் அண்ணன்..

அதட்டும் அக்கா ...

மாட்டி விடாத தங்கை ..

சமையல் பழகும் மனைவி ...

Sareekku fleets எடுத்துவிடும் கணவன்..

இதுவரை பார்த்திராத  பேப்பர் போடும் சிறுவன்..

Horn அடித்து எழுப்பிவிடும் பால்காரர்...

வழிவிடும் ஆட்டோ காரர்...

High beam போடாத lorry driver...

ஊசி போடாத doctor..

சில்லறை கேட்காத conductor..

சிரிக்கும்  police...

முறைக்கும் காதலி..

உப்பு தொட்ட மாங்கா..

அரை மூடி தேங்கா..

12மணி குல்பி..

Atm a / c ..

sunday சாலை ...

மரத்தடி அரட்டை...

தூங்க விடாத குறட்டை...

புது நோட் வாசம்..

மார்கழி மாசம்..

ஜன்னல் இருக்கை..

தும்மும் குழந்தை..

கோவில் தெப்பகுளம்..

Exhibition அப்பளம்..

முறைப்பெண்ணின் சீராட்டு ...

எதிரியின் பாராட்டு..

தோசைக்கல் சத்தம் ..

எதிர்பாராத முத்தம் ...

பிஞ்சு பாதம்..

இதை எழுதும் நான்..

படிக்கும் நீங்கள்..

இன்னும் நிறைய இருக்கு இந்த உலகத்துல ரசிக்க ..

வாழ்க்கைய வெறுக்க  high heels அளவுக்கு பெருசா 10 காரணம் இருந்தாலும்

அதை ரசிக்க , mini meals மாதிரி வெரைட்டியான விஷ்யங்கள் நிறைய இருக்கு ..

அதையெல்லாம் water tank அளவுக்கு வாய திறந்து ரசிக்கனும்னு இல்ல ...

water  packet  அளவுக்கு மனச திறந்து ரசிச்சாலே போதும்....

கவலை காலி ஆயிரும்
வாழ்க்கை ஜாலி ஆயிரும்
Face fresh ஆயிரும்

...SO...

வாங்க ... வாங்க..
வாழ்க்கைய ரசிங்க .. !                                                         Enjoy ur life

உனக்கு எதுக்கு நான் வணக்கம் சொல்லணும்?

ராஜா இரவில் மாறுவேடத்தில் நகர்வலம் வந்தார். இரண்டு மெய்க்காப்பாளர்களும் கூடவே சென்றனர்.

திடீரென்று கடுமையான  மழையும், காற்றும் அடித்தன. வானம் இருண்டு போனது . ராஜா காவலாளிகளை விட்டு வழி தவறிப் போய்விட்டார்.

எங்கும் காரிருள்,சற்று தொலைவில் ஒரு  சிறு குடிசை தெரிந்தது . அதிலிருந்து லேசான வெளிச்சமும் வந்து கொண்டிருந்தது. ராஜா வேகமாக அதனை நோக்கி நடந்தார்.

 அதற்குள்ளே கந்தல் ஆடை அணிந்த ஒரு மனிதனைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. ராஜா உள்ளே நுழைந்தும் அவன் எந்த சலனமும் இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தான்.
         
மாறு வேடத்தில் இருந்த போதிலும், அவன் மரியாதை தராமல் அமர்ந்திருந்ததில் ராஜாவுக்குக் கொஞ்சம் கோபம் வந்தது .
"ஏம்ப்பா! உன் வீட்டுக்கு வந்திருக்கேன் , நீ மரியாதையே இல்லாம, ஒரு வணக்கம் கூட சொல்லாம உக்காந்திருக்கியே?" என்றார்.

பதிலுக்கு அவன், "நீதான் என் வீட்டுக்குள்ள அடைக்கலமா நுழைஞ்சிருக்க. உனக்கு எதுக்கு நான் வணக்கம் சொல்லணும்?" என்றான்.
       
ராஜாவால் இதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவர் எப்போதும் நகர்வலம் போகையில் ஒரு பொற்காசு மூட்டையைஉடன் வைத்திருப்பார்.

அதை அவனிடம் பிரித்துக் காட்டி விட்டு  "பார்த்தாயா? நான் எவ்வளவு பெரியவன் என்பதை?
இப்ப எனக்கு  வணக்கம் சொல்வாயா ?" என்றார்.

அவனும் பதிலுக்கு, "ஒரு ஏழை பக்கத்தில இருந்தும் ஒரு மூட்டை பொற்காசை நீயே வச்சிருக்கியே, உனக்கு எப்படி வணக்கம்
சொல்வது?" என்றான்.
       
ராஜா கோபமாய் ஒரு காசை அதிலிருந்து எடுத்து அவனிடம் வீசி, "இப்ப வணக்கம்  சொல்வாயா?" என்றார் .
       
காசைத் தொடாமல் அவன்  சொன்னான்,
"ஒரு மூட்டை காசை வச்சுக்கிட்டு அற்பமா ஒத்தக் காசை வீசுறியே, உனக்கா வணக்கம் சொல்வேன்?"
       
அரசர் இன்னும் உக்கிரமானார். பாதி மூட்டையை அவனருகே பிரித்துக் கொட்டி விட்டுக் கேட்டார், "எங்கிட்ட இருந்ததுல  சரி பாதியைக்  கொடுத்துட்டேன்.  இப்பவாவது வணக்கம் சொல்வியா?"

மெல்லிய புன்னகையுடன்  அவன் சொன்னான், "உங்கிட்ட இருக்குற அளவுக்கு இப்ப எங்கிட்டேயும்  இருக்கே! இப்ப நீயும் நானும் சமமாயிட்டோமே. சரி சமமா இருக்கிற உன்னை எதுக்கு நான் மதிக்கணும்? "

ராஜாவுக்கு ஆத்திரம் கண்ணை மறைத்தது. மிச்சமிருந்த மூட்டையும் அவனிடத்தில் வீசி விட்டார், "இருந்த எல்லாத்தையுமே கொடுத்துட்டேன். இப்பவாவது வணக்கம் சொல்" என்றார் .
       
அவன் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்  ,
"இப்ப உங்கிட்ட ஒன்னுமே இல்லை. ஆனா எங்கிட்ட ஒரு மூட்டை தங்கம் இருக்கு.  இப்ப நீதான் எனக்கு வணக்கம் சொல்லணும்?" என்றான்.

ராஜா வாயடைத்துப் போனார் .

எத்தனைதான் அள்ளிக் கொடுத்தாலும் மனித இதயம் திருப்திப் படுவதில்லை . நிரந்தரமான மரியாதை என்பது பணத்தைக் கொண்டு வாங்கும் பொருளுமில்லை.  உண்மையான  அன்பைப் பிறருக்குக் கொடு. அதுவே பலமடங்காக உனக்குத் திரும்பக் கிடைக்கும்.

படுத்து உறங்க கூடாது ஏன்

நம் உடலின் வெப்பநிலை 37 டிகிரி செல்சியஸ் ஆகும். தரையில் படுத்தால் பூமியின் குளிர்ச்சியால் நம் உடல் வெப்பம் குறையும் எனவே உடல் வெப்பத்தை அதிகரிக்க அளவுக்கு அதிகமாக சர்க்கரை மற்றும் ஆக்சிஜனைப் பயன்படுத்தும். எனவே உடலில் தசைநார்களில் சேர்த்துவைக்கப்பட்டுள்ள கிளைக்கோஜன் எனும் சர்க்கரை தேவையில்லாமல் செலவாகும்.


மேலும் நுரையீரல் அதிகமாக வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. எனவே வீசிங் மற்றும் ஆஸ்துமா போன்ற நோய்கள் வர வாய்ப்பு உள்ளது.

எனவே எப்போது படுத்தாலும் வெறும் தரையில் படுக்க வேண்டாம். ஏதாவது ஒரு விரிப்பை விரித்து அதில் படுக்கவும். தியானம், யோகா போன்ற பயிற்சிகள் செய்யும்போது வெறும் தரையில் செய்யக்கூடாது. மனித உடல் சக்தி வடிவமானது. இந்த உடலை சூட்சும சரீரத்தில் உள்ள சக்கரங்களே இயக்குவதாக ஆன்றோர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். உலகில் உள்ள அனைத்து இயந்திரங்களும் சக்கரத்தின் வழியாக நகர்வதைப் போல மனிதனின் வளர்ச்சிக்கு அவனுள் உள்ள ஏழு சக்கரங்களே உதவி புரிகின்றன. மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிப்பூரகம், அநாகதம், விசுத்தி, ஆக்ஞை, சஹஸ்ரஹாரம் என்ற ஏழு சக்கரங்களும் மனிதனை ஒரு பரிணாமத்தில் இருந்த மற்றொரு பரிணாமத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றன.

முன்னோர் வார்த்தைகள் எந்த ஒரு காரியமும், காரணமின்றி இருக்காது. அது போலத்தான் முன்னோர்களின் சொற்களிலும், செயல்களிலும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். ஜபம் செய்யும் போதும், தியானம் செய்யும் போதும், உணவு அருந்தும் போதும், வெறும் தரையில் உட்கார்ந்து கொள்ளக்கூடாது. பொதுவாக வெறும் தரையில் படுத்து உறங்கக்கூடாது. மேலும், இடது கையை நிலத்தில் ஊன்றிக் கொண்டும்,நின்று கொண்டு, படுத்துக் கொண்டும், சாப்பிடக்கூடாது என தர்ம சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. இதற்கான காரணத்தை தெரிந்து கொள்வோம்.

வீட்டில் மின்சாரக்கம்பி முதலியவற்றை தொடும் போது ஷாக் அடிக்கிறது ஷாக் அடிக்காமல் இருக்க எல்லா வீடுகளிலும் கைக்கு உறை போடுவதில்லை. உடனே வீட்டில் உள்ள மனைப்பலகையை கீழே போட்டு மின்சார ஒயரைத் தொட்டு பழுது பார்க்கிறோம். இரும்பு நாற்காலியை பயன்படுத்தாமல் மரப்பலகையை ஏன் போட்டுக் கொள்கிறோம். என்றால் அது மின் கடத்தாப் பொருள் மின் அதிர்ச்சி மின்சாரத்தை தொடுவதால் அதிர்ச்சி ஏற்படக் காரணம், மின்சாரம் உடல் வழியாக மண்ணுக்குள் ஊடுருவி நம்மை அதிர்வடையச் செய்கிறது. இதனை மின்கடத்தாப் பொருளாக இருக்கக்கூடிய காய்ந்த மரப் பலகையை கொண்டு தடுத்துக்கொள்கிறோம்.

அதுபோலவே நம் உடலில் உள்ள சக்தி வெளியேறாமல் இருக்கவே முன்னோர்கள் வெறும் தரையில் படுத்துறங்கக் கூடாது என்று கூறியுள்ளனர். உடல் என்னும் சக்தி உடம்பு உணவால் ஆன பிண்டம். உணவு உயிருக்கு சக்தி தரும். ஜபம் செய்யும் போது உடலுக்கு சக்தி தரும். ஆகாரம் உண்ணும் போதும் சக்தி பெறப்படுகிறது. அச்சக்தி நிலத்தில் இறங்காமல் இறங்காமல் இருக்க சக்தியை கடத்தாத மனைப்பலகை, மான் தோல், புலித்தோல், தர்பாசனம், ஆகியவற்றில் அமர்தல், தொன்மையான பழக்கமாக இருந்து வந்துள்ளது.

எப்படி உறங்குவது?

வெறும் தரையில் படுத்தால் நாளைடைவில் உயிர்சக்தியானது குறைந்து உடல் பலம் இழக்கிறது. எனவே உறங்கும் போது உடலில் உயிர்ப்புறும் சக்தி நிலத்தில் இறங்காமல் இருக்க ஒரு துணியையாவது விரித்தே படுக்க வேண்டும் என்று முன்னோர்கள் கூறியுள்ளனர். இதனை இலக்கியங்களும், ஜைனர் குகைக்கோவில் படுகைகளும் நிறுவுகின்றன. நம் உடல் நலம் கருதி அமைந்த இந்த சாஸ்திர வழக்கங்கள் அறிவியல் ரீதியானவையே எனவே குளிர்ச்சியாக இருக்கிறது என்று வெறும் தரையில் படுத்து உறங்குவது ஆபத்தானது என்று கூறியுள்ளனர் முன்னோர்கள்.

Thursday, 25 August 2016

கற்பூரவல்லில பஜ்ஜி போட்டுக் கொடுங்க

சுமார் பதினான்காயிரம் கிலோ மீட்டர் தொலைவுக்கு அப்பால் இருந்து தொலைபேசியில்,

Wednesday, 24 August 2016

குழந்தைக்கறி என்று தெரியாமல் தின்னும் மூடன்

சன்மார்க்க அன்பர்களே இதுவரை உணவுக்காக பிற உயிர்களை கொலை செய்த கூட்டம் இன்று மனிதர்களையும் விட்டு வைக்கவில்லை

கொடி காட்டுன ஆளுகளுக்கு செலவு 4 கோடி..

ஒலிம்பிக் செலவு 100 கோடி: மத்திய அரசு

Friday, 19 August 2016

Thursday, 18 August 2016

"கழிவுகளின் தேக்கம் வியாதி; கழிவுகளின் வெளியேற்றல் குணம்"

நோய்கள் என்றால் என்ன? கண்டிப்பாக அனைவரும் முழுமையாக படித்துவிட்டு பகிரவும்........

Friday, 12 August 2016

சுல்தானின் மனைவி பேரழகி.

பெண்களை மதித்த வீர சிவாஜி அந்தப்புரத்தில் செய்த செயல்...

Sunday, 7 August 2016

ருசி தரும் நோய்கள்....

நீங்கள் பசிக்காக சாப்பிடாமல் ருசிக்காக பல உணவுகளை சாப்பிடும் பழக்கம் உள்ளவரா.?

Friday, 5 August 2016

எப்பொழுதுதான் மனிதனை நேசித்து, பொருட்களை பயன்படுத்த போகின்றோம்?

ஒரு அப்பாவும், 4 வயது மகனும் அவர்களுடைய புதிய காரை துடைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

 அப்பொழுது அந்த சிறுவன் ஒரு சிறிய கல்லை எடுத்து காரின் கதவு பக்கத்தில் சுரண்டி கொண்டிருந்தான்.
 சத்தத்தை கேட்ட அப்பாவுக்கு கோபம் தலைகேறியது..

கடுப்பில் மகனுடைய கையை பிடித்து, நான்கு முறை உள்ளங்கையில் விளாசிவிட்டார்.

 அப்பொழுதுதான் கவனித்தார் அவர் அடித்தது ஸ்பேனரை (Spanner) கொண்டு என்பதை.

வலியில் துடித்த மகனை மருத்துவ மனைக்கு தூக்கி கொண்டு ஓடினார்.

 "பல எலும்புகள் முறிந்துவிட்டதால், இனி விரல்களை குணமாக்க முடியாது" என்று மருத்துவர்கள் கைவிரித்தனர்.

மகன் வலி நிறைந்த கண்களுடன் அப்பாவை பார்த்து “அப்பா.. என்னோட விரல்ளுங்க திரும்ப வளர்ந்துடும் இல்லப்பா?” என்று கேட்டவுடன்,

 கண்ணீருடன் மவுனமாக வெளியே வந்தார்.

வெளியில் நின்றிருந்த தன் காரை பல தடவைகள் எட்டி, எட்டி உதைத்தார்.

கண்ணீருடன் தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு காரின் முன்பு உக்கார்ந்துவிட்டார்

அப்பொழுதுதான் தன் மகன் கீரிய அந்த கீரல்களை கவனித்தார் என்ன எழுதியிருகிறது என்று.. அந்த வாசகம்

” ஐ லவ் யூ அப்பா”.

மனிதர்களை பயன்படுத்துகிறோம்! பொருட்களை நேசிக்கிறோம்!!
எப்பொழுதுதான் மனிதனை நேசித்து, பொருட்களை பயன்படுத்த போகின்றோம்?

அப்பா வீட்டில் இருக்கிறார்


ஒரு பெண் தன் தந்தையுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவளைக் காண அவளது தோழன்  வருகிறான்.

உடனே அந்த பெண் அவனிடம்," நீ பாமுக் எழுதிய,"அப்பா வீட்டில் இருக்கிறார்" என்ற ஆங்கில நாவலை வாங்க வந்தியா?" என்று கேட்கிறாள்.

உடனே அவன் அந்த பெண்ணிடம்,"இல்லை நான் ஹும்ம்ஸ் எழுதிய "நான்  எங்கே காத்திருப்பது உனக்காக ? என்ற ஆங்கில நாவலை வாங்க வந்தேன்" என்கிறான்.

உடனே அந்த பெண்,"என்னிடம் அந்த  புத்தகம் இல்லை, எனவே நீ என்னிடம் உள்ள.. கிரிஷ் எழுதிய "மாமரத்துக்கடியில் காத்திரு" என்ற புத்தகத்தை பெற்று கொள்" என்கிறாள்.

உடனே அவன் அந்த பெண்ணிடம், நீ நாளை பள்ளிக்கு வரும் போது... "ஐந்து நிமிடத்தில் உன்னை அழைக்கிறேன்'' என்ற ரிடெய்ல் மேனேஜ்மென்ட் புத்தகத்தை கொண்டு வா என்கிறான்.

உடனே அந்த பெண் அவனிடம், பகத் எழுதிய "நான் உன் நம்பிக்கையை காப்பாற்றுவேன்" என்ற புத்தகத்தையும் உனக்கு கொண்டு வருகிறேன் என்கிறாள்.

உடனே அந்த பெண்ணின் தந்தை அந்த பெண்ணிடம்,              "இவன் இவ்வளவு புத்தகத்தையும் படிப்பானா?" என்று கேட்கிறார்.

உடனே அந்த பெண்," ஆமாம் அப்பா, அவன் மிகவும் அறிவும், புத்தியும் மிகுந்தவன்" என்று கூறுகிறாள்.

உடனே பெண்ணின் தந்தை கூறுகிறார்..," நீ அவனுக்கு ராபின் ஷர்மா எழுதிய "வயதானவர்கள்  முட்டாள்கள் இல்லை" என்ற புத்தகத்தையும் மறக்காமல் குடு என்கிறார்.

நீதி : அடேய்.. நீ LKG படிக்கிற ஸ்கூல்ல நான் ஹெட்மாஸ்டர் டா

பணம் செல்வம் இல்லை

“ஆடிட்டர் சார் உங்கள பாக்க வரணும். ஒரு மணி நேரம் உங்க டயம் எனக்கு வேணும்.”

இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்த முக்கிய நிகழ்வு இந்த வார்த்தைகளோடுதான் தொடங்கியது.

அந்த நபரை ரோட்டரி சங்கம் மூலமாகத்தான் தெரியும். அவர் என்னுடைய வாடிக்கையாளர் இல்லை. பிறகு ஏன் வேலைநாளில் ஒரு மணி நேரத்தைக் கேட்கிறார்?

“உங்க நேரத்துக்கு என்ன காசு உண்டோ சொல்லிருங்க. அதைக் கொடுத்துடறேன். ஆனா நான் சொல்ல வந்த விஷயத்தக் கேட்டா நீங்க காசே வேண்டாம்னு சொல்லிருவீங்க. உங்களுக்கு சுக்ர தசை ஆரம்பிச்சாச்சு. ஏன்னா எனக்கும் இப்போ சுக்ர தசை.”

எனக்கே உரித்தான ஒரு ஆர்வக் கோளாறு காரணமாகத்தான் அவருக்கு நேரம் ஒதுக்கிக்கொடுத்தேன்.

குறித்த நேரத்திற்கு வந்துவிட்டார். சுற்றிவளைத்துப் பேசாமல் நேரடியாக விஷயத்துக்கு வந்தார்.

“எனக்கு நைஜீரியாவிலருந்து நூத்து நாப்பது கோடி பணம் வரப்போவுது. நீங்கதான் இந்த விஷயத்துல என்னுடைய ஆடிட்டரா இருந்து எல்லாத்தையும் கவனிச்சிக்கணும். உங்களுக்கு எத்தனை கோடி பீஸ் வேணும்?”

இன்று யாராவது அப்படிப் பேசினால் வாய்விட்டுச் சிரிப்போம். நைஜீரியாவில் நடக்கும் பண மோசடி அந்த அளவிற்குப் பிரபலமாகிவிட்டது. ஆனால் அன்று அது அவ்வளவாகத் தெரியாது. அது போக அப்போது இண்டர்நெட், வந்திருக்கவில்லை.

ஒரு மணி நேரம் அந்தப் பணத்தை எப்படி முதலீடு செய்வது போன்ற விவரங்களை உற்சாகமாகச் சொன்னார். வருமானவரியைக் கட்டிவிடுவோம் என்றும் சொன்னார். நான் அவருடன் சிங்கப்பூரோ லண்டனோ செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்றும் சொன்னார்.

“பாஸ்போர்ர்ட்ட தேடிப் பிடிச்சி தூசி தட்டி வையுங்க.” என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்ப எத்தனித்தார்.

“என் ஃபீஸ்.. “

“நூத்திநாப்பது கோடி வரப்போவுதுல்ல.. “

“அது வந்தப்பறம் அதுக்குப் பாத்துக்கலாம். இப்ப இந்த ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுங்க.”

“சொல்றேன்னு தப்பா நெனக்காதீங்க. நீங்க படு அல்ப்பம் சார். இந்தாங்க.”

அவர் சென்றபின் சென்னையில் இருக்கும் என் தொழில் முறை நண்பர்களுடனும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளுடன் தொடர்புடைய என் வாடிக்கையாளர்களிடமும் பேசினேன்.

இது நைஜீரியாவில் நடக்கும் அக்மார்க் டுபாக்கூர் வேலை என்று அவர்கள் ஒருமனதாகச் சொன்னார்கள். இதில் ஏமாந்து சொந்தப் பணத்தை இழந்த்வர்களின் கதைகளை ஃபேக்ஸ் மூலம் அனுப்பி வைத்தார்கள்.

அந்த நண்பரை அழைத்து விஷயத்தைச் சொன்னேன். ஃபேக்ஸில் வந்ததை அவருடைய அலுவலகத்திற்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

“எனக்குப் பணம் வரது உங்களுக்குப் பொறுக்கல சார். நான் வேற ஆடிட்டரப் பாத்துக்கறேன்.” என்று எரிச்சலுடன் சொன்னார் அந்த மகானுபாவர்.

ஒரு வாரம் கழித்து என் அலுவலகத்திற்கு மீண்டும் வந்திருந்தார் அவர்.

“இதக் காமிச்சிட்டுப் போலாம்னுதான் வந்தேன்.”
அதிர்ந்து போனேன். அவர் பெயரில் நூத்திநாற்பது கோடி ரூபாய்க்குக் காசோலை.

“எத்தனை பூஜ்யங்கள் இருக்குன்னு எண்ணிப் பாத்துக்கங்க ஆடிட்டர் சார்.”

“இந்த செக் பணம் இல்லை. இந்தப் பணம் நிஜம் இல்லை சார். இது ஒரு மாயத் தோற்றம் சார்.” நான் சொன்னது எதுவும் அவர் காதில் விழவில்லை.

காசோலையை வங்கியில் போட்டார். சுவரில் அடித்த பந்து போல் திரும்பி வந்தது. நைஜீரியாக்காரர்கள் அவரை ஐந்து லட்ச ரூபாயுடன் சிங்கப்பூர் வரச்சொன்னார்கள். போனார். ஐந்து லட்சத்தையும் மன நிம்மதியையும்  தொலைத்துவிட்டு உயிரும் உடலும் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தால் போதும் என்ற மனநிலையுடன் அவர் திரும்பி வந்தார்.

சரி அதைவிடுங்கள். நான் சொல்ல வந்த விஷயம் வேறு. இன்று பலரும் பணமும் செல்வமும் ஒன்று என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதாவது என்னிடம் ஒரு லட்ச ரூபாய் ரொக்கப்பணம் இருந்தால் அதே அளவிற்கு எனக்குச் செல்வம் இருக்கிறது என்று கணக்குப் போடுகிறார்கள்.. அது தவறு.
அவர் காட்டிய 140 கோடி ரூபாய் காசோலை போன்றதுதான் என் கையில் இருக்கும் பணம். அது ஒரு மாயத் தோற்றம் மட்டுமே.

பணம் செல்வம் இல்லை. (money is not wealth) அந்தப் பணத்தை நம் மனம் போல் செலவழிகக் முடியுமென்றால் அப்படிச் செலவழிக்கும்போதுதான் அது செல்வம் ஆகிறது. அதுவரை? செல்வமாகும் தன்மை மட்டுமே பணத்திற்கு இருக்கிறது. . ஆனால் பணம் செல்வம் இல்லை.

எனக்குத் தெரிந்து ஒரு உள்ளாட்சி அதிகாரி எக்குத்தப்பாக லஞ்சம் வாங்கி பணம் சேர்த்திருந்தார். அந்தப் பணத்தை எல்லாம் அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்களான ஒப்பந்தக்காரர்களிடம் கொடுத்து வைத்திருந்தார்.

நாடாளுமன்ற தேர்தலின் போது அவர் வேறு ஊருக்கு மாற்றப்பட்டார். “திரும்பி வந்து பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்வேன். அது வரை என் பணம் உங்களிடம் இருப்பதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்.” என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார். பாவம் அவர் திரும்பவேயில்லை.

போன ஊரில் ஒரு நாள் காலை நடைப்பயிற்சி செய்யும் போது மாரடைப்பு வந்து இறந்து போனார். ஒப்பந்தக்காரர்கள் அவருக்குக் கொடுத்த வாக்கை மீறவில்லை. அந்தப் பணத்தைப்பற்றி யாரிடமும் சொல்லவில்லை. இன்றளவும் சொல்லவில்லை.

அந்தப் பணம் அவருக்குச் செல்வமா? சத்தியமாக இல்லை. அது செல்வமாக மாறியிருக்கலாம்.  ஆனால் மாறவில்லை.

ஒரு மருத்துவர் கோடிக்கணக்கில் சம்பாதித்தார். ஆனால் வருமானவரித்துறையினருக்குத் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக ஒரு பழைய ஸ்கூட்டரில்தான் செல்வார். அவர்கள் எப்ப்டியோ மோப்பம் பிடித்து அவருடைய கிளினிக்கில் சோதனை செய்த போது அவர் மேஜை டிராயரிலிருந்து ஏறக்குறைய மூன்று கோடி ரூபாய் ரொக்கமாக எடுத்தார்கள்.

நோயாளிகளிடம் வாங்கும் பணத்தை ஒரு கவரில் போட்டு அதன் மேல் நோயாளியின் பெயரையும் வாங்கிய தேதியையும் எழுதிவைக்கும் பழக்கம் அந்த மருத்துவருக்கு இருந்தது.

வருமானவரி சோதனைக்குச் சென்ற அதிகாரி என்னிடம் அங்கலாய்த்தார்.

“சில கவர்ல அஞ்சு வருஷத்துக்கு முந்தின தேதி இருக்கு. மூணு கோடிய ரொக்கமா வச்சிக்கிட்டு அந்தாளு இன்னும் வாடகை வீட்டுல இருக்காரு. இத்துப்போன ஸ்கூட்டர்தான் வச்சிருக்காரு.”

எனக்குப் புரிந்துவிட்டது. அந்த மருத்துவரிடம் பணம் இருந்தது. ஆனால் செல்வம் இல்லை. அவர் நினைத்திருந்தால் அந்தப் பணத்தைச் செல்வமாக மாற்றியிருக்கலாம். ஆனால் அவர் மாற்றவில்லை.

பணம் ஒரு மாயத்தோற்றம்.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் நான் இந்தோனேஷியா சென்றிருதேன். அவர்கள் பணம் ருப்யா. நமது ஒரு ரூபாயைக் கொடுத்தால் 169 ருப்யா கொடுப்பார்கள் (அப்போது). ஆகா என்று முதலில் வாயைப் பிளந்தேன்.

அப்புறம்தான் தெரிந்தது வில்லங்கம்.

அங்கு விமான நிலையத்தில் வரிக்கட்டணம் 40000 ருப்யா. ஒரு நாள் இரவு டாக்சியில் ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம் செல்ல 2 லட்சம் ருப்யா கொடுக்கவேண்டியிருந்தது.

நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டலின் காவல்காரர் “மாதம் எட்டு லட்சம் ருப்யா சம்பளத்தை வைத்துக்கொண்டு குடும்பம் நடத்துவது கஷ்டமாக இருக்கிறது.”  என்று அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் ஆதங்கப்பட்டுக்கொண்டார்.

நம் கையில் 59172 இந்திய ரூபாய் இருந்தால் போதும். இந்தோனேஷியாவில் நாம் கோடீஸ்வரர் ஆகிவிடலாம்.. ஆமாம் அதற்கு ஒரு கோடி ருப்யா நமக்குக் கிடைக்கும். ஆனால் அதனால் என்ன பயன்? நம் ஊரில் 59172 ரூபாய்க்குக் கிடைக்கும் விஷயங்களில் பாதிகூட அங்கே கிடைக்காது. அது பணவீக்கத்தின் அசிங்கமான அடையாளம்.

பணம் தான் வீங்கும். செல்வம் வீங்காது.

என் தந்தை இறப்பதற்கு மூன்று நாட்கள் முன்பு அவரைக் காரில் வைத்து ஊர் சுற்றிக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் தந்தைக்குச் சர்க்கரை நோய் இருந்தது. சிறுநீரகங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன. உப்பும் சர்க்கரையும் கூடவே கூடாது என்று டாக்டர் கடுமையாக எச்சரித்திருந்தார்.

கார் மாட்டுத்தாவணி பக்கம் சென்று கொண்டிருந்த போது அங்கிருந்த ஒரு பெரிய உணவகத்தைப் பார்த்து என் தந்தை ஏக்கத்துடன் சொன்னார்.

“இந்த ஹோட்டலுக்கு எவ்வளவு தரம் வந்திருக்கோம்? டேய் உனக்குப் புண்ணியமாப் போகட்டும். ஒருநாள் என்னை ஹோட்டலுக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப் போயேண்டா. இப்பக்கூடப் போகலாமா? எனக்கும் பசிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சி.”

என் மனதைக் கல்லாக்கிக்கொண்டு சொன்னேன்.

“அப்பா டாக்டர் உப்பு கூடவே கூடாதுன்னு கண்டிப்பா சொல்லியிருக்கார். என்னுடைய கிளையண்ட் ஹோட்டல் ஒண்ணு இருக்கு. ஒரு நாள் உங்களுக்காக உப்பு இல்லாம ஸ்பெஷலாப் பண்ணித்தரச் சொல்றேன். அங்க போய் வயிறு நிறைய சாப்பிடலாம்ப்பா.”

“போடா. அவ்வளவுதூரம் போய் சப்புன்னு சாப்பிடறதவிட உங்கம்மா பண்ற உப்பு சப்பில்லாத சாம்பாரே தேவலை. நீ வீட்டுக்கு வண்டிய விடு.”

இது நடந்தது ஞாயிற்றுக்கிழமை. அடுத்த புதன்கிழமை அப்பா இறந்துவிட்டார். அது முன்பே தெரிந்திருந்தால் அன்றே அவருக்கு அந்த ஹோட்டலில் ஆசைப்பட்டதை வாங்கிக் கொடுத்திருப்பேன்.

இதில் வேடிக்கையைப் பாருங்கள். நானும் என் உடன் பிறந்தவர்களும் நல்ல நிலையில் இருக்கிறோம். நாங்கள் மனதுவைத்தால் அப்பாவுக்காக ஒரு ஹோட்டலையே வாங்கும் அளவிற்கு எங்களுக்கு வசதி இருக்கிறது. ஆனால் அன்று எங்கள் தந்தைக்கு வாய்க்கு ருசியாக உணவு வாங்கிக் கொடுக்க முடியவில்லை.

எங்களிடம் ஒரு ஹோட்டலையே வாங்கும் அளவிற்குப் பணம் இருந்தது. ஆனால் எங்கள் வயதான தந்தை கடைசியாக ஆசைப்பட்ட உணவை வாங்கித்தரும் அளவிற்குச் செல்வம் இல்லை.

பணம் செல்வமாக மாறப் பல தடைகள் வரலாம். என் தந்தைக்கு வந்தது போல் உடல் நலம் சரியில்லாமல் இருக்கலாம். கையில் பணம் இருக்கும். ஆனால் அதைச் செலவழிக்கக் கூட நேரமில்லாமல் சம்பாதித்துக் கொண்டிருப்போம். இன்று பலரின் நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது.

பணம் சம்பாதிக்க வேண்டியது முக்கியம். ஆனால் அந்தப் பணத்தைச் செல்வமாக  மாற்றி அது  நமக்கு இன்பம் தரும் வகையில்  வாழவேண்டியது அதைவிட முக்கியம்.